دارا بودن بنادر مختلف ،گمرکات کالا ،وجود صنایع مادر مانند فولاد ،آلومینیوم وبهره مندی از حضور پالایشگاه های بزرگ، این استان را تبدیل به پایتخت وپیشانی اقتصاد و هلال طلایی ایران نموده است و این مهم سبب شده که بخش اعظمی از در آمد ایران توسط هرمزگان تامین شود.

هرمزگان در حالی این نام سنگین را با خود یدک می کشد که خود از این در آمد نصیبی ندارد و بسان عروسی ژنده پوش روزگار می گذراند.

نمونه بارز آن را با گردشی کوتاه در سطح شهر بندرعباس مشاهده خواهید کرد ،نبود تفرجگاه و شهربازی برای کودکان نمونه هایی از محرومیت این استان از در آمد میلیاردی خود است.

هنگامی به شهر های مختلف کشور که حتی از لحاظ اقتصادی نیز جایگاهی ندارندسفر می کنید، انواع امکانات تفریحی و پارک ها برای کودکان دیده می شود این در حالی است که بندرعباس در این رابطه دارای کمترین میزان امکانات است .

بزرگترین پارک شهر بندرعباس (پارک دباغیان) نیززمانی محل بازی و تفریح روز های تعطیل کودکان وخانواده ها بود که متاسفانه بخشی از آن به تصرف رستوران ها و کافی شاپ ها در آمده و بخشی نیز به عنوان پارک گلها در نظر گرفته شده که عملا استفاده عمومی ندارد قسمتی از پارک نیز  از گذشته ایام در اختیار غرفه داران بوده است و عملا میزان بسیار کمی از فضای سبز پارک باقی مانده است .

تعدادی شهر بازی سر پوشیده نیز در شهر به همت بخش خصوصی احداث شده که بیشتر به اتاق بازی شباهت دارد تا شهر بازی .

همت شهرداری دراستفاده از ظرفیت بخش خصوصی ،خصوصا صنایع بزرگ استان که پیامد هایی از جمله آلودگی و ترافیک و.. را برای شهر و شهروندان به دنبال دارند برای رفع این مشکل گره گشا خواهد بود.

از طرفی می طلبد صنایع استان در راستای عمل به مسئولیت اجتماعی خود در این زمینه اقداماتی همان گونه که سایراستان های دارای صنایع بزرگ انجام داده اند عمل نمایند تا کودکان  این دیار که آینده سازان و متولیان و مسئولان آینده همین صنایع بزرگ خواهند بود ، تحقق تفریح و رویاهای کودکانه خود را در قاب جعبه جادویی و یا سفر به استانهای دیگر جستجو نکنند.