به گزارش قلم ایده آل؛ در متن این بیانیه آمده است؛
بنام آفریدگار هستی
ادب پیرایه ای نادان و داناست
خوش آن کو از ادب خود را بیاراست/
حکیم ابوالقاسم فردوسی که به عنوان یکی از مفاخر فرهنگی ایران و جهان شناخته شده و با اثر جاودانهاش (شاهنامه) نه تنها تاریخ و فرهنگ این سرزمین را به تصویر کشیده، بلکه هویت ملی و زبان فارسی را نیز زنده و جاوید نگه داشته است.
در اثر منظوم خود ،به عنوان یکی از بزرگترین آثار ادبی ایران و جهان، نمادهای تاریخ، فرهنگ و هویت ملی ایرانیان را زنده نگه داشته و رایگان به پارسیزبانان و مردمان سراسر جهان هدیه داده شده است.
این شاهکار ادبی ادبیات فارسی بلکه جهان، یکی از بزرگترین و زیباترین آثار به شمار میآید.
فردوسی با استفاده از وزنهای شعری خاص و قافیههای زیبا، توانسته است داستانهای حماسی را به شکلی جذاب و دلنشین روایت کند که به اختصار به بخشی از ویژگی های این اثر بی بدیل می پردازیم :
۱- شخصیتپردازی
شخصیتهای شاهنامه به طور عمیق و چند بعدی توصیف شدهاند. این شخصیتها نه تنها قهرمانان حماسی، بلکه نمایانگر ویژگیهای انسانی و اخلاقی نیز هستند.
۲- ویژگیهای منحصر بفرد فرهنگی و تاریخی و هویت ملی
شاهنامه به عنوان یک اثر فرهنگی، تاریخ و هویت ملی ایرانیان را حفظ کرده و به نسلهای آینده منتقل کرده است. این اثر در شکلگیری هویت ملی و فرهنگی ایرانیان نقش بسزایی دارد.
۳- آموزههای اخلاقی
فردوسی در شاهنامه به ترویج ارزشهای اخلاقی و انسانی میپردازد و به خوانندگان خود درسهایی از شجاعت، صداقت، وفاداری و انصاف میآموزد. ۴- نقد اجتماعی: شاهنامه به نقد اجتماعی و سیاسی زمان خود میپردازد و به مشکلات و ناهنجاریهای اجتماعی اشاره میکند. این نقدها به نوعی بازتابدهندهی واقعیتهای جامعه آن زمان هستند.
۵- انسجام اجتماعی
داستانهای شاهنامه به تقویت انسجام اجتماعی و ملیت ایرانیان کمک کرده و حس همبستگی را در بین آنها ایجاد میکند.
۶- ویژگیهای اساطیری
شاهنامه شامل بسیاری از اسطورههای ملی و تاریخی ایران است که به روایت داستانهای حماسی و قهرمانی میپردازد. این اسطورهها به شکلگیری فرهنگ و تاریخ ایران کمک کردهاند.
۷- روایتهای مذهبی و فرهنگی
فردوسی در شاهنامه به روایت داستانهایی از دین و مذهب ایرانیان باستان میپردازد که در شکلگیری باورها و ارزشهای فرهنگی آن زمان تأثیرگذار بوده است.
۸- ویژگیهای حکمی
از ویژگیهای حکمی شاهنامه تاکید ویژه حکیم بر خردگرایی و خردورزی ایرانیان دارد. فردوسی در شاهنامه بر اهمیت خرد و اندیشه تأکید میکند و به خوانندگان خود یادآوری میکند که خرد میتواند راهنمای آنها در زندگی باشد.
او در زمانهایی که جوامع به شدت خرافاتی بودند، با اشعارش به ترویج تفکر منطقی و خردورزی میپردازد.فردوسی در زمانهایی زندگی میکرد که خرافهها و باورهای نادرست در جوامع رایج بود.
او با استفاده از خردورزی و تفکر منطقی، به نقد این خرافات پرداخته و تلاش کرد تا از طریق شاهنامه، ارزشهای انسانی و اخلاقی را به جامعه معرفی کند. این رویکرد فردوسی نه تنها به ترویج آگاهی و دانش کمک کرد، بلکه باعث شد تا نسلهای آینده به اهمیت خرد و اندیشه در زندگی خود پی ببرند.
در واقع، فردوسی با نگاهی عمیق به واقعیتهای اجتماعی و فرهنگی، توانست در برابر خرافات ایستادگی کند و پیامهای روشنی را در قالب شعر به جامعه ارائه دهد اهمیت این امر آنچنان می باشد که سرآغاز شاهنامه به خرد گرایی و اهمیت آن اختصاص داده شده است:
خِرَد بِهتر از هَر چه ایزَد بِداد
ستایش خِرَد را بِه از راهِ داد
خِرَد رَهنمای وُ خِرَد دِلگشای
خِرَد دَست گیرد به هَر دو سَرای
۹- آموزههای فلسفی در شاهنامه
فردوسی به بیان فلسفههای زندگی و آموزههای اخلاقی میپردازد که نشاندهندهی عمق تفکر اوست.
۱۰- ازدیگر نقاط قوت این شاهکار با مقایسه با سایر آثار اسطورهای از فرهنگ المانی،یونانی و هندی بدست می آید که نقاط قوتی همچون تنوع موضوعات ، شخصیت پردازی عمیق ، زیبایی ادبی، خردگرایی و تفکر منطقی، پایداری فرهنگ ایرانی،تاکید بر هویت ملی ،اموزه های اخلاقی و فلسفی،منظوم بودن کل اثر و سراسر نقد اجتماعی و سیاسی این اثر را بر تارک آثار ادبی اسطوره ای جهان نشانده است. که به قول استاد کزازی بزرگ ؛ فردوسی در شاهنامه؛ این شاهکار شاهوار، ورجاوندی بی مانند، نامه ای نامبردار،روزگارافرین،فرهنگ ساز،منش پرور با بهینه ترین و به آیین ترین بستر،اشیانی مینونشان و جاوید برای سیمرغ چیستی ایرانی و هستی بنیادین و نهادینه فرهنگی و منشی ایرانی با دستان بی انباز خود بنا نهاد. و اکنون جای بسی تعجب است چگونه کسانی در این سرای سیمرغ یافت می شوند که بجای پاسداشت این شاهکار بی بدیل و در گرانمایه پارسی به بی احترامی و توهین به ساحت و مقام والای این حکیم فرزانه و اندیشه والایش می پردازند .
هم میهنان گرانسنگ ؛ چندی است که اظهارات سخیف و توهین آمیز بلاگری بنام خانم زینب موسوی در خصوص حکیم فرزانه ابوالقاسم فردوسی، شاعر بزرگ و از مهمترین بنیانگذار راستین زبان فارسی،جنجال زیادی در فضای عمومی و رسانهها به راه انداخته است.
در این هنگامه ؛ بسی ناراحت کننده می باشد که برخی افراد پارسی گوی، با کج سلیقگی( دانسته یا نادانسته )، این حکیم فرزانه و آن ایرانی ترین ایرانی را آماج سخیف ترین توهین ها قرار می دهند.
توهین به آفریننده شاهنامه و نماد هویت ایرانی؛ هم او که با سرودن شاهنامه جهان ایرانی را از گم بودگی و فرسودگی و فراموشی رهانید.
توهینی که صرفا توهین به مفاخر فرهنگی نبوده بلکه به معنای بیاحترامی به تمام شخصیتهای تاریخی و ادبی ایران زمین و حمله ای سهمگین به ادب و هویت ملی و فرهنگی ایرانیان محسوب میگردد. از دیگر روی این شکل کج روی ها و ناهنجاری های اجتماعی، از منظر علم جامعهشناسی خود میتواند به نوعی آسیب های اجتماعی از قبیل تضعیف انسجام اجتماعی، کاهش ارزشهای اخلاقی و اجتماعی، و افزایش تنشهای اجتماعی بینجامد که در برهه حساس کنونی ایران زمین می تواند امکان ساز آسیب ها و خسارات جبران ناپذیری به کشور و مردم باشد.
بنابراین، با رعایت ایجاز ضمن تاکید موکد بر اهمیت احترام به جایگاه ویژه و در خور احترام مفاخر فرهنگی و تلاش برای حفظ و ترویج اندیشه آنها در جامعه، ضمن محکوم نمودن چنین اظهارات سخیفی که نه تنها احساسات ملی و فرهنگی بسیاری از ایرانیان را جریحهدار کرده، بلکه به نوعی بیاحترامی به میراث فرهنگی و تاریخی کشور تلقی می گردد. برخود واجب میدانیم نه تنها به عنوان یک وظیفه ملی،بلکه ضرورتی اجتماعی و فرهنگی ضمن محکومیت این عمل موهن از سوی کانون وکلای دادگستری استان هرمزگان، به عنوان نهادی مستقل و ریشهدار که پاسداری از قانون،عدالت و ارزشهای فرهنگی و ملی را وظیفه ذاتی خویش میداند، با تکیه بر اصول مسلم حقوقی، از طریق مراجع قضایی و قانونی، نسبت به پیگیری جدی این موضوع اقدامات لازم صورت گرفته تا برخورد قانونی و عادلانه ای با عامل یا عاملان این گفتار وهن انگیز انجام گیرد.
افزون بر این، این کانون با رویکردی فرهنگی، همگان را به شناخت ژرفتر اندیشههای فردوسی و نقش بیبدیل او در پایداری فرهنگ ایرانی فرا می خواند.
هر آنکس که ناچیز بُد چیره گشت
وز اندازه کِهتری برگذشت
بزرگش مخوانید کان برتری
سبک باز گردد سوی کِهتری