سینما در هرمزگان تنها یک هنر نیست، یک زبان است؛ زبانی برای گفتن آنچه نسل‌ها سینه‌به‌سینه حمل کرده‌اند. ما فرزندان آفتاب و ملوانان تاریخیم، که صدای طبل و دهل‌مان، آواز صیادان‌مان، و سکوت مردان دریا، همه ظرفیتی است برای سینمایی متفاوت و انسانی.

اما سینما در این سرزمین به تنهایی نمی‌بالد. به دست‌های بازِ مدیران، به اعتماد بخش خصوصی، و به باور عمومی نیاز دارد. فیلمساز جوان اگر حس کند تنها نیست، قصه‌های بومی ما با جسارت بیشتری راهی پرده خواهد شد و هر فیلمی که ساخته می‌شود، نه فقط یک اثر هنری، که سندی از هویت و حافظه جمعی این مردم است.

امروز وقت آن است که به سینمای هرمزگان همان‌گونه نگاه کنیم که به دریا می‌نگریم: بی‌پایان، پررمز و راز، و ثروتمند. هر قاب از فیلمی که اینجا ساخته می‌شود، می‌تواند پلی باشد میان بندر و جهان.

سینمای هرمزگان اگر به خودباوری برسد، دیگر حاشیه نخواهد بود؛ بلکه قلب تپنده‌ای خواهد شد که از دل جنوب، خون تازه به رگ‌های سینمای ایران می‌رساند.

کوروش سلمانی دهبارز